Апошняя прыгода Нутранага Бураціны

nutranyburatina @ 2010-01-11T20:12:00

2010-01-11T18:12:07Z

сон 562

...праз пандэмію цягнік-паліклініка ішоў без прыпынкаў ужо трэція суткі. Я сядзеў у вялікай чарзе да анколага, што цягнулася праз увесь вагон, бо аб'еўся радыеактыўнага пенапласту, калі цягнік стаяў апошні раз. Я ведаў, што гэтага рабіць ня трэба, але ен так прыгожа свяціўся, што проста не здолеў утрымацца. Мне было надзвычай хрэнова і промневая хвароба тут, напэўна, была ні пры чым. Мне вельмі хацелася у прыбіральню, але яе захапілі чачэнцы, якія бралі з усіх плату за ўваход. Тым у каго не было чым разлічыцца, даводізілася спраўляць патрэбу на даволі рэдкіх і вельмі кароткіх прыпынках альбо проста між вагонамі. Пры гэтым трэба было сачыць, каб за бруднай справай цябе не застукаў праваднік, якога хлебам не кармі, дай толькі скінуць каго-небудзь з цягніка. Людзі казалі, што наш праваднік яшчэ даволі мілы і добрасардэчны чалавек і выкідвае парушальнікаў выключна супраць руху цягніка, таму, калі улічыць, што ўздоўж рэек цягнуліся глыбокія суметы, шанец выжыць апасля падзення быў даволі вялікі. Але, калі ўзгадаць той факт, што да бліжэйшага прыпынку, прыйшлося бы ісці некалькі дзен, а з ежы навокал быў толькі адзін радыеактыўны пенапласт, рызыкаваць зусім не хацелася, таму я сядзеў і цярпеў. Тым больш, калі пакінуць чаргу, твае месца адразу хто-небудзь займаў і нават, калі ты вярнуўся з міжвагоння цэлы, то прыйшлося б сядзець у ей з самага пачатку, а гэта яшчэ цэлы дзень ці два...

лытбр

2009-12-30T18:32:22Z

Неяк днямі хадзіў у кнігарню і набыў сабе кніжку "магчымасць выспы" Мішэля Уэльбека, прыйшоў дамоў стаў чытаць. Чытаю, чытаю, чытаю, дайшоў да 69 старонкі, а потыб бац і адразу 309, я пачаў чытаць далей, але нешта ня вельмі складна атрымоўвалася, я пагартаў кніжку, знайшоў 103 старонку, знову пачаў чытаць, атрымоўвалася ўжо больш складна, але я ўсе ж такі ня так, як магло быць у ідэале. Тады я вырашыў схадзіць у кнігарню і памяняць кніжку. Пакуль я збіраўся у кнігарню, я прачытаў яшчэ некалькі дзесяткаў старонак. Калі я ўсе ж такі дайшоў да кнігарні, добрая цеця-прадавачка, папрасіла прабачэнне і дала мне іншую кніжку Мішэля Уэльбека "магчымасць выспы", я пагартаў яе трошкі, здаецца, усе нармальна, кніжка, як кніжка, пасля 69 ідзе 70, усе як мае быць... але на усялікі выпадак вырашыў дагартаць да 309 старонкі і раптам пабачыў за ей 70. Клева, сказаў я, давайце вы прададзіце мне дзве кніжкі па цане адной, яны ж у вас усе адно бракованыя, прапанваў я, але цеця-прадавачка, апынулася ня такой ужо добрай, як мне падалося на першы погляд і не пагадзілася. Тады я выбраў сабе іншую кніжку і паехаў дамоў чытаць, пакуль усе нармальна.

Шкада, канечне, што так атрымалася, бо "магчымасць выспы" - вельмі цікавая кніжка, калі раптам у вас завалялася гэтая кніжка, то з радасцю яе ў вас пазычу.

І яшчэ, калі вы раптам, вырашыце купіць сабе "магчымасць выспы" мішэля уэльбека выдавецтва "aзбука-классика", правярайце, ці ўсе старонкі на сваіх месцах.

дзень блогера

2009-12-24T11:33:10Z

Аднойчы дзед Мікалай вырашыў адпусьціць бараду. Усё, барада, ты ўжо зусім дарослая, цяпер ты вольная, можаш рабіць што хочаш, ідзі куды хочаш, я больш табе не гаспадар. Барада паглядзела на дзеда, сумна ўсьміхнулася, надзела капялюш, паправіла акуляры, узяла парасон, хацела была абняць свайго былога ўладара на разьвітаньне, але той спыніў яе. Барада паціснула плячыма й выйшла на вуліцу. Ля пад’езда яна сустрэла чорныя вусы, што вышлі на вечаровы прамэнад. Гэ-гэй, канальля, радасна ўсклікнулі яны. Можа, у кабак? — прапанавала барада. Вусы толькі моўчкі кіўнулі.

У бары не было дзе прадыхнуць, здаецца, што сёньня туды прыйшлі ўсе — бакенбарды, косы, пэйсы, шчаціньне, пазногці, а пасярод памяшканьня пад сьвяточнай ёлкай на самым высокім крэсьле сядзела вялікае і мажнае піўное пуза і радасна ўсім пасьміхалася. Прысутныя па чарзе падыходзілі да яго, станавіліся на табурэтку і чыталі вершы альбо сьпявалі песьні. Пуза задаволена пляскала ў ладкі, даставала зь меха падарункі і ўзнагароджвала імі маладыя таленты. Камусьці дасталіся нажніцы, камусьці пенка для галеньня, камусьці адэкалён, камусьці расчоска, а нехта атрымаў нават электрабрытву «Бердск-9».

Дзед Мікалай тым часам сядзеў на кухні, еў кетчуп і штучны цукар. Сьвежае зімовае паветра залятала ў пакой і абдзімала голыя шчокі прыемнай прахалодай. Нарэшце я вольны, нарэшце адведаю ўнукаў, пап’ю шампанскага ў вузкім сямейным коле, паем мандарынаў. Можа, нават атрымаю нейкі падарунак. Спадзяюся, гэта будзе не электрабрытва.

гэта свабода

яшчэ раз пра покер

2009-12-13T14:22:11Z

Учора з сябрамі ігралі ў покер картамі таро. я сабраў фул-хаус, а сення яны ўсе памерлі.

показка

2009-12-12T20:46:34Z

Аднойчы ўнутраны голас сказаў мне, Андрэй, кідай працу, бяры ўсе свае грошы, язджай ў Лас-Вегас. Ды, пайшоў ты, адказаў я унутранаму голасу. Добра, сказаў унутраны голас, мы яшчэ паглядзім, хто каго. На наступны дзень голас знову прыйшоў да мяне і сказаў, Андрэй, кідай працу, бяры ўсе свае грошы, язджай ў Лас-Вегас. Супакойся, кажу я, у мяне сын, жонка, чарапаха, які нафіг Лас-Вегас. Голас не супакойваўся, ен пачаў данімаць мяне кожную хвіліну, кідай... бяры... язджай.... Я не вытрымаў і паехаў. Калі я прыляцеў, у Лас-Вегас, голас сказаў мне, пайдзі ў казіно Harrah, я пайшоў. Купі білет на чэмпіянат свету па покеру. Я заплаціў дзесяць тысячаў даляраў і сеў іграць. Пачаўся турнір. Круп'е здаў карты, у мяне пара чорных тузоў. Ідзі ва-банк, кажа мне голас. Я пайшоў. Тры чалавекі каліруюць маю стаўку, на флопе адчыняюцца чырвовыя 10 9 8. Голас трошкі памаўчаў, а потым сказаў, Бляяяяяя і змоўк назаўседы.

летающий цирк

2009-12-10T20:30:49Z

Вось тут капаўся ва ўласных архівах і адшукаў вось такі забаўны тэкст, які я некалі дасылаў на нейкі літаратурны конкурс, дзе трэба было напісаць апавяданне на тэму "тело жмет". Вядома, у конкурсе я нічога не выйграў, тэкст мой залажалі, сказалі, што я тупой і жарты ў мяне тупыя, але ж тут у маленькай й утульнай жэжэшачцы мне ніхто такога ня скажа, праўда, ~~большасць з вас, напэўна, і ўвогуле не дачытае гэты тэкст да канца~~. Карацей, сустракайце...

Лятаюшчый цырк

Последнее время наш цирк терпит огромные убытки. Люди перестали ходить на представления. Им уже скучно смотреть голых худощавых гимнастов, которые летают под куполом цирка. Даже, когда мастера трапеции срываются и падают на арену, зрители остаются безразличными. Даже, когда душа, освободившаяся от давно надоевшего, изголодавшегося и жмущего в паху тела, взмывает вверх и завершает представление, раздаётся лишь несколько ленивых хлопков. Из-за финансовых трудностей, которые переживает цирк, остатками тел, которые работникам цирка удаётся отскрести от красного ковра, подкармливают львов, а иногда даже клоунов.

Сегодня никого не удивляет, когда обезумевшие пудели перегрызают глотку своему дрессировщику. Даже, если случается наоборот, и дрессировщик впивается острыми зубами в шею своего подопечного, зритель лишь лениво переворачивает страницу программки. Из собак вылетает душа, она освобождается от оков тесного звериного тела, взмывает под купол цирка, а потом растворяется в свете софитов. Из того, что остаётся от пуделей или дрессировщиков, делают чебуреки, которые продаются на входе, что позволяет цирку ещё кое-как держаться наплаву.

Даже то, что теперь вместо сладкой ваты в буфете в антракте подают всевозможные грибные салаты, от которых представление иллюзиониста должно становиться более впечатляющим, не увеличивает доходы от представлений. Даже то, что в курительницах теперь жжётся гашиш, не делает выступление клоунов сиамских близнецов Бима и Бома смешнее. Зрители сидят какие-то понурые, погружённые в собственные мысли.

Собрав последние средства, продав последних худощавых воздушных гимнастов в сексуальное рабство, а мясо пуделей и львов соседней колбасной фабрике, мы купили теложмёт, специальное устройство для телепортации. По своему устройству он похож на огромную пушку, в которую заползает тело и вылетает оттуда через несколько мгновений. Благодаря данному аппарату любой желающий может почувствовать себя метеорологическим зондом или, скажем, голубем, который при желании и сноровке может даже нагадить на голову кому-нибудь из толпы зевак.

Теложмёт пользуется огромным успехом, данный механизм спас цирк от банкротства. Мы выкупили воздушных гимнастов из сексуального рабства (хотя те не очень этого хотели), наготовили грибных салатов, от которых выступление иллюзионистов становится более впечатляющим, приобрели всевозможных сосисок и сарделек на соседней колбасной фабрике и закатили грандиозный банкет.

Сейчас дела идут в гору, а тела от обильного питания растут только вширь. Наши души, довольные увеличением жилплощади, уже не просятся наружу, лишь время от времени благодарно урчат после сытного обеда.

пра тома уэйтса

2009-12-07T15:01:53Z

Калісці даўно Віялеце сказалі, што яна будзе ражаць пятага снежня. Клева, падумаў я, пятае снежня гэта вельмі добра, але, калі ты пацерпіш яшчэ два дні, то наш сын народзіцца ў дзень шасцідзесяцігоддзя Тома Уэйтса і мы будзем распавядаць усім, што зачалі яго пад песню Тома Уэйтса, а нарадзіўся ен як раз у дзень, калі аднаму з найвыбітнейшых музыкаў сучаснасці споўнілася шэсцьдзесят год, мы назавем сына Томкам і напішам Тому Уэйтсу ліст, той, вядома, вельмі абрадуецца і напіша пра нас песню, а можа нават і цэлы альбом... але ўсе выйшла трошкі нятак, як я планаваў.

Нічога, сказала Віялета, у Тома Уэйтса наперадзе яшчэ ні адзін юбілей, наступным разам у нас дакладна атрымаецца.

сумная гісторыя

2009-11-24T14:42:59Z

На першым узі Марыі сказалі, што ў яе будзе ровар. Як ровар, здзівалася яна. Ну вось, самі паглядзіце, раздражнена вымавіў лекар і павярнуў манітор да жаншчыны. Нешта нявельмі на ровар падобна, недаверліва сказала Марыя, углядаючыся ў экран. Ну паглядзіце, вось рама, вось тут пачынаюць расці колы, вось зародак руля, вось маленькія фары, карацей, добры ровар, развіваецца як след. Марыя нейкі час маўчала, а потым сабралася з сіламі і запытала, а гэта горны ці шашэйны. Ну, пакуль цяжка сказаць, рама яшчэ не да канца сфарміравалася, прыходзьце праз 8 тыдняў, скажам больш дакладна, вы галоўнае не хвалюйцеся, пакуль усе ідзе як трэба. Галоўнае зараз больш гуляйце, ешце гранаты, фінікі, хурму, больш бывайце на свежым паветры, пейце салідол, ну, карацей, вы і самі ўсе добра ведаеце.

Марыя выйшла з кабінета, на калідоры яе чакаў муж. Ну што, запытаў ен, хто там, хлопчык ці дзяўчынка. Пакуль невядома, адказала Марыя, рама яшчэ... Якая рама, здзівіўся муж... Лепей сядзь, дарагі, сказала Марыя і паклала руку на плячо мужу, карацей, ня ведаю, як гэта атрымалася, але лекар сказаў, што ў нас будзе ровар... Так, сказаў муж, усе ясна, блядзіна ты гэтакая і з усей сілы пляснуў жонку па шчацэ і пабег па калідоры да выйсця. Марыя закрыла твар рукамі, села на лаву ля нейкай пузатай жаншчыны, тая абняла яе і яны разам і заплакалі. Цяжарныя вельмі добра разумеюць адна адну.

Калі муж вярнуўся дамоў, ен узяў малаток і раздаўбаў ім стары "аист", што стаяў у калідоры і выкінуў тое, што ад яго засталося ў вакно, а потым залез на табурэт і павесіўся на ланцугу ад ровара.

пра прэзентацыю паміжа 8

2009-11-13T12:05:59Z

кефір яшчэ ніколі ня быў такім смачным

nutranyburatina @ 2009-11-09T21:16:00

2009-11-09T19:16:55Z

Вось тут некаторыя травяць байкі пра БК, я жа напярэдадні прэзентацыі распавяду вам найпраўдзівейшыя гісторыі з жыцця белліту

1

Прыходзіць неяк малады літаратар у кавярню і кажа:
- Мне, калі ласка, кекс і гарбату
- Нету у нас никаких горбатых кексов, - адказвае яму афіцыянтка й ужо збіраецца зысці...
- Как это нету, как это нету, что вы такое говорите, вот у вас в меню написано "кекс - 2120 рублей" и "чай 1560 рублей"- абураецца вядомы малады літаратар, - дайте мне немедленно книгу жалоб и предложений.
- Калі ласка, - кажа яму афіцыянтка і працягвае таўшчэзную чырвоную кнігу і зыходзіць.
Малады літаратар разгубіўся, ня ведае, што яму рабіць, раптам дастае з кішэні пісталет і страляе сабе ў скроню.

2

Прыйшоў неяк Валянцін Акудовіч у кавярню і кажа:
- Мне, калі ласка, фуагра са слівамі і смажаную алычу з бруснічным сіропам
- У нас няма, - адказвае яму афіцыянтка
- Не, гэта мяне няма, а вы не мысліце, - мовіць ёй Валянцін Акудовіч, - каб вы мыслілі вы б зразумелі, што не бывае ніякіх фуагра са слівамі і смажанай алычы.
Афіцыянтка разгублена глядзіць на філосафа, раптам пачынае плакаць.
- Ну нічога, нічога, - кажа ёй Валянцін Акудовіч, - не сумуйце, лепей прыходзьце да мяне ў Беларускі Калегіюм, - я навучу вас мысліць. Ён працягвае афіцыянтцы сваю візітку й выходзіць з кавярні.

3

- А ты упэўнены, што ім будзе цікава даведацца пра мяне, - пытае Адам Глобус Сяргея Балахонава перад пачаткам урока ў шостай класе.
- Канечне-канечне, ты пойдзеш на ўра, - адказвае яму Балахонаў, - у мяне ё хітры план, ололо.

- Добры дзень, дзеці, а слабо вам, нацягнуць прэзерватыў на глобус, - пытае Балахонаў
- А што такое глобус? - здзіўляюцца дзеці
- А вось зараз даведаецеся... Пан Адам, заходзьце, - кажа Балахонаў і садзіцца за стол. Дзеці сядзяць моўчкі, Адам Глобус сціпла выходзіць да дошкі й усміхаецца.

4

Прыходзіць неяк Андрэй Хадановіч у рэстаран, азіраецца па баках, ці няма кагосьці знаёмага. Здаецца, няма. Ён заве афіцыянтку і кажа ёй:
- Голубушка, будьте добры драники со сметаной, двойную порцию, черепаший суп и свинное ухо с жареной алычеой и брусничным сиропом.
- Андрэй Валер'евіч? - здзіўлена кажа афіцыянтка.
- Где? где? что? Нет-нет, я не Андрей Валерьевич, вы меня с кем-то путаете, это не я... - паэт стрымгалоў вылятае з-за стала і выкідваецца ў вакно. Добра, што рэстарацыя была на першым паверсе.

спам

2009-11-05T13:56:47Z

Звычайна я не распаўсюджваю спам і не падтрымліваю кроспосты ў сваей маленькай і утульнай жэжэшачцы, але тут справа асобная. Па-першае, упершыню за апошнія два гады мяне запрасілі штосці пачытаць на літаратурнай імпрэзе, з майго боку было б неверагодным глупствам адмовіцца ад гэтай магчымасці прачытаць у музеі багдановіча адно са сваіх шматлікіх апавяданняў са словам хуй. Па-другое, я рабіў афішу, якую вы можаце пабачыць ніжэй і, па-трэцяе, я рабіў непрыстойныя ілюстрацыі да часопіса, на прэзентацыю якога вас запрашае афіша, якую вы можаце, як было сказана вышэй, пабачыць ніжэй

nutranyburatina @ 2009-09-11T12:15:00

2009-09-11T09:15:20Z

Спачатку было слова,
але яго з'ела карова

рэмікс

2009-09-07T12:52:39Z

nutranyburatina @ 2009-09-04T18:27:00

2009-09-04T15:26:58Z

для cheesemann і egocenter

Бокс

2009-08-26T17:31:35Z

nutranyburatina @ 2009-06-25T21:38:00

2009-06-25T18:38:43Z

Мне распавялі, што па даўней традыцыі трэба пасцаць на кола аўто, якое вязе ў цябе ў ЗАГС. Нейкая дзіўная традыцыя...

Апытанка

2009-06-25T09:31:01Z

Між іншым, заўтра ў мяне вяселле. А ў вас што новага?

Патрыёт выпіў квас

2009-06-24T06:00:02Z

SUPER HEROVO

2009-06-23T05:35:13Z

nutranyburatina @ 2009-06-22T10:14:00

2009-06-22T07:14:00Z

Прыгоды барона Мюнхаўзена

2009-06-21T13:40:14Z

GAY FISH

2009-06-20T11:16:32Z

МБ и шляпа

2009-06-18T09:18:58Z

Когда Михаил Боярский напивается и ему приходится возвращаться домой пьяным, как сознательный гражданин, он обычно оставляет ключи от коня у бармена, а потом утром возвращается за ними, если, конечно, ему удаётся вспомнить, у какого именно бара он оставил коня. Очень часто ключи от коней так и остаются у барменов, но те не могут присвоить коней себе, поскольку не знают, от какого именно из коней Михаил Боярский оставил им ключ. Когда Михаил Боярский приходит домой и нажимает носом дверной звонок, дверь ему открывает шляпа. «Ты шляпа», - говорит он ей. «Нет, это ты шляпа», - отвечает ему обычно шляпа и картина мира Михаила Боярского рушится и он понимает, что он шляпа, что ему шляпа.

Space monkey

2009-06-16T20:54:00Z

Good bye, Madame George

2009-06-15T17:57:56Z